December 2016

Stilte

Zondagmorgen, een prachtige heldere zonnige maar koude morgen.

Deze week loop ik middagdienst, dus voor het werken is er even tijd voor een wandeling.De keuze valt op “de Braakman noord” dicht bij huis ivm de tijd.

Na de korte autorit valt bij het uitstappen op dat de nabij gelegen industrie behoorlijk goed hoorbaar is. Schijnbaar zijn ze aan het opstarten of stoppen.

Het landschap is prachtig verstild gehuld in een winterse waas van rijm en zonlicht. Maar op de achtergrond blijft het geruis van de industrie klinken. Voor de rest is het een leuke verfrissende wandeling.

braakman

Braakman

Laatst bij mijn wandeling aan het Perenboomgat had ik een soortgelijke beleving, daar klonk continu het geruis van de snelweg op de achtergrond. Dan wordt de echte stilte die je in andere delen van Zeeuws Vlaanderen kan ervaren gemist.

Gelukkig kan het ook anders. Op een andere mooie wintermorgen fiets ik Terneuzen uit. Buiten de bebouwde kom valt er wel een weldadige stilte om mij heen. De polder ligt er wit van de bevroren nevel en verlaten bij. De opkomende zon strooit een zachte gloed over het landschap. Als de ochtendnevel is verdwenen staan de populieren langs de dijken scherp afgetekend tegen de horizon. Op mijn gewone fiets ben ik op weg naar de Landwinkel bij “Oude Stoof” voor wat boodschappen. Na een half uurtje wordt de ligfiets gemist, een rug pijntje meldt zich en ik ben lang niet zo ontspannen aan fietsen waardoor mijn spieren verstijven.

Na een korte rustpauze met wat rek en strek oefeningen gaat het verder, nu in een veel lager tempo. Dat bevalt een stuk beter, zo goed zelfs dat er bij Hengstdijk wordt besloten om een omweg te maken om te kijken hoe “De Vogelkreek” erbij ligt. En daar krijg ik geen spijt van. Bij het rustpunt aan de Karnemelkstraat maak ik deze foto’s en eet mijn boterham op.

vogelkreek

Vogelkreek

hengstdijk

Hengstdijk

Door “de Putting” neem ik de makkelijke route, later volgt er spijt over deze beslissing, want het pad wat laatst gevolgd werd op de M5 is een stuk mooier en op deze fiets was ik zeker niet te voet gesteld.

Zo kom ik aan bij de Landwinkel, het eerste wat opvalt is een bord met openingstijden. Het blijkt dat deze vandaag gesloten is. In de ijdele hoop dat dit een misverstand is rij ik toch het erf op. Helaas de deur is dicht en het licht gedoofd. Terwijl ik de dijk op fiets en nog even een rondje langs het bord met openingstijden rij om die goed in te prenten stopt er auto. Een man stapt uit en vraagt of ik iets moet hebben. Op het antwoord dat ik boodschappen kwam doen maar de winkel gesloten vond volgt een uitnodiging om verder te komen. Het blijkt de eigenaar te zijn, de deur gaat speciaal voor mij van slot en het licht wordt aangedaan. Tijdens een gezellig praatje worden mijn appels en witlof ingepakt.

Met een vriendelijke groet nemen we afscheid, de winkel gaat op slot en we gaan ieder onze weg. Zo’n ontmoeting doet mij goed en dan zeggen ze nog dat Zeeuwen stug zijn.

Ondertussen is het warmer geworden en hier en daar pruttelt er een trekker over het land. Het geluid stoort helemaal niet omdat het thuis hoort in dit landschap, en zodra je iets verder ben daalt de stilte weer neer. Soms verbroken door overtrekkende ganzen die elkaar aanroepen. Uit de slootkant stijgen vier zilverreigers op en ik volg hun vlucht over de uitgestrekte akkers.

Het laatste stuk leg ik af langs de oevers van de Schelde. Het is laag water dus het is weer genieten van het vogelleven langs de oevers.

Er nadert een containerschip en ik stop even om hem te zien passeren. Het geluid van de motoren overstemd de vogels. Maar ook dit stoort niet omdat het een onderdeel is van het leven langs de waterkant. Terwijl het schip zijn reis richting Antwerpen vervolgt sterft het motorgeluid uit en wordt overgenomen door het geruis van zijn wit gekuifde hekgolf die uiteenspat op de oevers. Even later komt ook dit tot rust en zijn weer alleen de volgels te horen.

Nog even langs de bakker om brood en dan zit deze rit erop. Het oude gevoel van fietsen en genieten van de omgeving is ineens weer terug. Hopelijk kan ik dat een hele tijd vast blijven houden.

Door het “Soete land van Waes”

Een wandeltocht met twee gezichten.

Na een natte nacht ligt het Vlaamse land er somber bij. In de vroege morgen loop ik over een oude klinkerweg. Kaarsrecht snijd deze geflankeerd door druipende populieren door de akkers van het Waasland. Het pad is smal, het midden bestaat uit een strook kasseien met aan beide zijde een strookje betonplaten. Deze platen zijn door het zware landbouw verkeer in tientallen stukken en brokken gebroken. Het is nog opletten om te voorkomen dat je struikel op deze ongelijke ondergrond. Tegelijkertijd is het ook de reden waarom ik hier loop. Op de fiets heb ik in deze streek al heel wat kilometers gereden, maar deze kasseien stroken vermeed ik. Op een ligfiets stuiter je binnen 10 meter van je fiets af of je komt ten val. Vandaag daarom een verkenning te voet.

kasseien

Kasseien

Het glorend ochtendlicht valt over de zompige akkers omzoomd door wat bomen en struiken. Het heeft het een bepaalde schoonheid en je waant je 100 jaar terug in de tijd. Langzaam komt de zon op en zet alles in een warme gloed. Ineens lijkt het landschap een stuk minder somber.

zoete-waesland

Een groepje fietsers op ATB’s komt voorbij, die kunnen hier wel uit de voeten. Hun kleurige uitrusting fleurt de omgeving nog meer op. Die zijn nog niet lang onderweg, ze hebben nog adem over. Vrolijk keuvelend en met een vriendelijk groet passeren ze.

Het pad komt uit bij een bruggetje over een beekje. Dit is de Zuidlede, verderop mond die uit in de Durme een zijriver van de Schelde.

zuidlede

Zuidlede

Overal in de streek vind je hier waterplassen en kleine waterloopjes. Ik volg het onverharde jaagpad en herken de omgeving. Hier ben ik op de ligfiets al eens geweest. Toen was alle concentratie nodig om op de fiets te blijven zitten. Nu geniet ik van de omgeving en de natuur, er zijn veel watervogels te zien en horen. In Eksaarde raak ik even de route kwijt, maar die is snel teruggevonden. Deze loopt nu meer door akkers en velden. Soms door zo’n typisch België’ s stukje bos waarin iedereen een postzegeltje grond heeft afgezet met een hek, natuurlijk voorzien van een bordje Private. Een paar maal verstoor ik een roofvogel die met trage wiekslag opstijgt en in glijvlucht wat verderop neerstrijkt.

Wandelend door de akkers en velden heb je veel minder hinder van de lintbebouwing die het fietsen door grote delen van deze streek onaantrekkelijk maakt.

Halverwege dit traject duikt de Kruiskapel op tussen het struikgewas. Ook dit is een bekend punt van mijn fietstochten. Na een korte pauze hier ga ik verder en bereik al snel de Moervaart.

Het is nu al een stuk drukker geworden, het is ten slotte zondag en dit is een populair gebied bij joggers, fietsers en wandelaars. Nu gaat het over het wel bekende jaagpad langs de vaart. Mijn enthousimse daalt nu snel, op de fiets is dit best een leuke rit, lopend is het saai en geestdodend. Het eerste onverharde deel langs een natuurgebied is nog te doen. Maar eenmaal bij Moerbeke over het verharde gedeelte langs de bebouwing aan de overzijde van de vaart is er niet veel meer aan.

Uiteindelijk bereik de parking en hijs mij in de auto voor de rit naar huis.

Het eerste deel van deze wandeling was heel leuk om te doen, maar voor het tweede deel moet ik wat anders vinden.

Als laatste maak ik nog een wandeling in de buurt van Hoofdplaat. Het is nog donker als ik bij “inlagen van nummer één” parkeer. Ik had gehoopt op een mooie zonsopgang maar is het is sombere mistige dag. Als het langzaam licht wordt blijft de zon verscholen achter de gesloten bewolking.

inlage

Inlaag in de mist

Boven het geruis van de golven is het gekwaak van de ganzen te horen die op de Hoge platen overnacht hebben en nu ontwaken. Even later trekken die in grote groepen de Schelde over op weg naar hun fourage plaatsen in de polder. Het blijft een mooi gezicht om ze in strakke formatie te zien overvliegen.

Het blijft somber en nevelig weer ik geniet toch wel van de bedrijvigheid langs de waterkant.

spiegeling

Spiegeling

Bij “Nummer één” trek ik de polder in en loop via “Sasput” waar ik pauzeer en wat eet terug naar de auto.

sasput

Sasput

Deze maand niet zo actief bezig geweest ivm drukte rond de feestdagen en het sombere weer. Hopelijk wordt dat de komende maand beter. Koude deert niet maar het nevelige sombere en mistige winterweer van de laatste tijd nodigt niet uit tot lange fiets of wandeltochten.

Advertenties

3 thoughts on “December 2016

  1. Hoi Peter,

    Heel mooi omschreven, het is of ik erbij was! En de foto’s zijn zoals gewoonlijk schitterend!
    Goed dat je toch besloten hebt om je blog te blijven schrijven, anders zou ik deze gemist hebben……….

    Groeten, Adri.

  2. Bijna weemoedig van niet meer in ons zeeland te wonen! Mooi geschreven pap. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s