Oktober 2019

Fi(ets)asco maand.

Slechts drie keer op pad geweest deze maand ! En dat terwijl ik geen blessures of vervelende medische klachten had.

Het wisselvallige weer in de eerste helft van de maand lokte niet erg aan om te gaan fietsen. Nadeel van een open ligfiets natuurlijk.

Op de spaarzame droge momenten was het natuurlijk eerst de beurt aan mijn trouwe maatje Bruce. Samen maken we regelmatig een flinke wandeltocht en dat gaat voor alleen fietsen.

Bruce

Later op de maand verbeterde weer maar ook toen lukte het niet erg om op de fiets te raken. Telkens waren er andere zaken die beslag legde op mijn tijd.

De langste tocht was een bekend rondje langs de Schelde naar Breskens en vandaar langs de kust Cadzand. Het natuurgebied “Waterdunen” zag er nu er meer water in toegelaten wordt mooi uit. Jammer genoeg wordt een gedeelte later weer gevuld met vakantiewoningen.

Waterdunen

 

Waterdunen

De andere twee tochtjes waren korte rondjes rond Terneuzen.

Normaal flits ik dan langs dit info bord over de MUD palen die je hier sporadisch nog langs de Schelde vind. Maar nu toch maar eens gestopt en het vastgelegd voor mijn blog.

En gelijk maar zo’n paal die bij de Griete een volgende taak kreeg, n.m.l het bewaken van het leugenaar bankje bij het haventje.

Ditmaal dus ook maar een kort verslag.

Hopelijk volgende maand meer fietsen, dan wordt het verslag vanzelf ook weer langer.

 

September 2019

Herfst.

 

Herfst

Dat het landschap in dit jaargetijde afwisselde gedaantes vertoond blijkt wel uit deze foto’s. Soms erg somber en dan weer kleurt het mosterd/koolzaad de akkers. Maar altijd straalt het rust en stilte uit.

De oogst is gedaan

 

Vogelwaarde

 

Lamswaarde in tegenlicht.

De tweede rit deze maand ging richting het Zwin, er was in de middag regen voorspeld uit het zuidwesten maar volgens de planning zou ik dan al op de terugweg zijn en voor de bui uit naar huis rijden. Lekker ontspannen tourend en genietend van de natuur kwam ik bij de Isabelladijk in de buurt van Oostburg. Hier stuitte ik op een wegversperring. Daar waren ze bomen aan het rooien. Met de hovenier maakte ik een praatje, ze waren de door ziekte aangetaste essen aan het verwijderen. De omweg ging gedeeltelijk over een tractorpad en langs de parallelweg langs de N253 wat ik minder leuk vond. Ondertussen werd het steeds donkerder en betrok de lucht meer en meer. Toen ik na een rustige rit bij het Zwin aankwam sloeg het weer om. De bui was te vroeg, of ik te laat?  Het begon te regenen. Soms motregen, dan weer met flinke slagregens. Daar sta je dan met 56 km op de teller en nog zeker 50 km voor de boeg naar huis.

Het rondje rond het Zwin werd geschrapt en in plaats daarvan ging het langs de kust naar Breskens en vandaar naar huis. Als snel was ik doorweekt. Mijn jack is wel spatwaterdicht, maar hier niet tegen bestand. Het was net of ik aan het zwemmen was. Regenkleding neem ik nooit mee, daar word je net zo nat in door het zweten. Onderweg passeerde ik nog een hardloopster. “Het is maar water” riep ze vrolijk soppend in d’r schoenen. Thuis na een warme douche en een bakje thee de M5 verzorgt. Alle slik afgespoeld en de boel weer gesmeerd zodat we weer klaar stonden voor de volgende rit.

Op die rit kwam ik deze machine tegen met een bijzondere naam. Wat de functie van dit apparaat is weet ik niet zeker, maar volgens mij heeft het iets met bonen te maken. Verder ging het langs de oude spoorbaan tussen St. Gillis en Stekene. Soms kom je erbnog sporen uit het verleden tegen.

Spoor uit het verleden.

Later in de maand op een andere tocht kwam ik tussen Bentille en Boekhoute langs een cafe wat geheel in Halloween steil was op getuigd. De terrasgangers waren jammer genoeg niet erg spraakzaam.

En zoals vaak kwam ik op deze rit ook weer een spoor tegen van WO II.

 

Dat fietsen in de polder niet geheel van gevaar ontbloot is blijkt wel uit dit bord. Gelukkig heb je als ligfietser wel altijd rugdekking dus weinig te vrezen van een onverhoedse aanval. Trouwens geen buizerd gezien hier.

Let op!

 

Tijdens de laatste tocht bezocht ik het nieuwe monument aan “de Kijkuit” bij de Gdynia brug. Deze plek was altijd gemarkeerd met een simpel bord, zonder uitleg. Nu staat er mooi monument wat deze historische plek recht aandoet.

Monument Gdynia brug.

En nu op naar oktober hopelijk blijven de weergoden ons goed gezind en kunnen we nog wat leuke tochten maken.

 

Augustus 2019

Dit keer een kort verslag, van de 356 km die ik reed deze maand

Een warme maand met aan het einde weer een echte hittegolf. Fietsen beperkte zich in de meeste gevallen in kortere ritjes in de ochtend voor dat het echt warm werd. Het voornemen was om voortaan elke rit minstens één foto te maken, wat nog redelijk gelukt is ook.

De meeste ritten gingen langs de bekende plekjes zoals de Moervaart en de Schelde en moest ik mijn best doen om te stoppen om een foto te maken.

 

Ochtendlicht aan de Schelde

 

Maar op één rit vlak bij Axel verrast was een groepje boeren bezig met een oude en bijna verloren ambacht. Het op ruiters steken van de oogst. Vroeger werd dit vaak gedaan om de oogst te laten drogen. Nu kom je het eigenlijk nooit meer tegen.

Op het moment dat ik stopte waren ze nog bezig met de koffiepauze, maar al snel werd het werk hervat en kon ik wat leuke foto’s maken.

Koffiepauze

Ruiters

Aan het werk

Op een van de koelere dagen weer eens een 100 km rit door west Zeeuws Vlaanderen gemaakt en dit leuke oude arbeidershuisje langs de Isabellapolder bij Draaibrug gefotografeerd.

De mooiste rit was die over de Edse en Ginkelse heide. De bloeiend heide leverde mooie plaatjes op. Heel anders als vorig jaar toen ik hier fietste en alles verdord en kurkdroog was door de lange droogte periode.

Ginkelse heide

Als afsluiting reed ik nog even door Heelsum waar ik een mooi oud kerkje weet te staan. Omring door een heel oud kerkhof. Helaas was de kerk op slot zodat ik de glas in lood ramen niet kon bekijken. Maar door de speling van het zonlicht werd één raam van binnenuit verlicht wat een mooi effect gaf.

gedenknaald Heelsum

En nu weer beginnen aan een nieuwe maand met hopelijk wat koeler wel zodat er weer wat langere ritten gemaakt gaan worden.

 

Juni / juli 2019

Writer’s block en fotostop.

Vorige maand geen update van mijn activiteiten gegeven en ook nu wordt het wel een kort stukje. In juni voldoende kilometers gemaakt en volop genoten van alles wat Zeeuws Vlaanderen en de grensstreek bied aan natuur en mooie fietsomgeving . Maar ontbreekt op het moment de inspiratie om daar uitgebreid verslag van te doen.

Ook waren er wat problemen met mijn camera waardoor het fotograferen niet vlekkeloos verliep. Ondertussen is dit euvel weer opgelost en langzaam aan wordt deze hobby weer opgestart.

We verbleven ook nog drie weken op de Veluwe en daar ook een paar leuke ritjes gemaakt, maar niet zoveel als gepland ivm andere activiteiten.

Wel een hele mooie rit gemaakt langs de Neder Rijn inclusief 2 overzetjes met pontjes. Een bij Driel en een bij Rhenen. De laatste kwam mij speciaal oppikken. Deze lag aan de overkant en kwam toen ik bij de aanlegplaats stopte me ophalen. Bij beide tochtjes leuke contact met de vrijwilligers die deze pontjes in de vaart houden.

Pontje bij Driel

Pontje bij Rhenen.

Langs de oevers van de Neder-Rijn kwam ik ook deze twee monumenten tegen, getuigen van de zware strijd die in deze omgeving is geleverd in WO II.

 

 

Uitzicht over de neder-rijn

En natuurlijk nog eens een paar leuke tochten over de hei en door de bossen gemaakt en mijn klimcapaciteiten getest rond Oosterbeek, Heveadorp en Dorwerth.

Bij thuiskomst was het de bedoeling om nog flink wat kilometers te maken, maar dat viel een beetje in het water. We kregen eerste te maken met een heuse hittegolf, en daarna een paard dagen met flinke stortbuien.

Hopelijk volgende maand weer een leuker verslag en wat meer foto’s.

 

April 2019

Naar de bollen en een tijdreis.

Van de maand vooral in oost Zeeuws-Vlaanderen gefietst. Deels doordat de wind steeds uit het oosten waaide en het altijd lekker om op de terugrit een steuntje in de rug te hebben. Maar ook omdat de bollenvelden volop in bloei stonden en dat blijft altijd een mooi zicht.

Een langere rit werd een soort van tijdreis want ik beland weer eens in de buurt van Doel.

Het natuurgebied Groot Saeftinghe op de Belgisch grens is al een tijdje klaar en dat wilde ik eens bekijken. In die omgeving wordt niet veel meer geïnvesteerd want al sinds de jaren 70 van de vorige eeuw staan deze polders op de nominatie om opgeofferd te worden aan de uitbreiding van de Antwerpse haven of de daarmee gepaard gaande natuurcompensatie. Alleen wat koppige eigenaren blijven nog steeds en die doen nog wat aan onderhoud aan huis en tuin. Voor de rest is het een aaneenschakeling van verwilderde tuinen en verwaarloosde huizen. Alleen de akkers van de laatste overgebleven boeren worden nog bijgehouden. Bushokjes in allerlei staten van onttakeling staan langs zelfs voor Belgische maatstaven zeer slechte weggetjes.

Het nieuwe jaagpad over de dijk bied uitzicht over het nieuwe natuurgebied, de Schelde en aan de overkant de container overslag terminal van Antwerpen. Het bezoekerscentrum bij Ouden Doel is gesloten. Ouden Doel een stuk of tien huizen tegen de dijk aangeleund met uitzicht op de kerncentrale die een paar honderd meter verderop dreigend opdoemt.

Het jaagpad loopt dood op de omheining van de kerncentrale. Op dit punt staat een nieuw monument ter herinnering van de aanwezigheid van de engelse luchtafweer die hier in de buurt stond in W.O.II. Het oude is tijdens de renovatie van dit gebied verdwenen.

 

Het hekwerk volgend rijd ik langs de centrale. Meters hoog is dat hek met veel camera’s. Plots passeer ik een toegangshek wat gewoon open sta, maar ik weersta de neiging om eens naar binnen te fietsen om te kijken wat er gebeurt. Aan de andere zijde van de centrale bereik ik Doel hier ben ik al eens geweest en ik stop niet om dit vreemde dorp te verkennen.

Wat later in de maand staan de seringen, meidoorns, kastanjes en fruitbomen in bloei en fluitekruid vult de bermen met hun witte kantwerk. Ik toer op het gemak weer eens door het westen en beland in Basseveld. Dit keer neem ik de tijd om eens in de opvallende witte kerk van dit dorp te kijken.

April was al met al een rustige maand waarin ik een aantal leuke ritten maakte maar waarin weinig opvallends gebeurde.

 

 

Maart 2019

Maart roert zijn staart.

 

IMG_2475

Wilgenkatjes in de regen

Begin maart is het goed fietsweer. Om te beginnen maak ik 2 korte ritjes vlak bij huis. Op de tweede daarvan rij ik eindelijk eens naar de nieuwe uitkijktoren bij Kreverhille. Het is helder en fris weer en laag water dus het moment om wat foto’s te maken vanaf de toren en te genieten van het uitzicht.

Het uitzicht is inderdaad de moeite waard, maar goede foto’s maken blijkt toch wat moeilijker dan gedacht. Als ik terug beneden ben eet ik mijn appeltje op en gaat weer op mijn fiets liggen. Er staat een stijf briesje uit het westen dus op de terugweg het is nog goed doortrappen.

IMG_2484

Richting Antwerpen.

IMG_2503

Ossenisse

 

 

Dan volgen er twee weken dat het weer een stuk minder vriendelijk is de ene na de andere depressie trekt over met flink wat wind en regen. Maar daarna breekt er weer een periode aan met redelijk weer. Niet altijd zonnig maar het is tenminste droog en de wind valt ook mee. Dus we trekken er weer op uit.

Ditmaal rij ik de hele kust langs vanaf Terneuzen tot aan het Zwin. Genieten langs de waterkant. In Breskens is het tijd voor een koffie stop bij de vogelpost, en bij Zwarte polder nog maar eens een foto gemaakt van dit mooie plekje.

IMG_2511

Bij het Zwin wacht mij een mooie verrassing. Dit natuurgebied is de afgelopen tijd grondig onderhanden genomen. Vroeger was dit een ruige vlakte waar op wat grote grazers stonden met een kleine geul die alleen bij de hoogste waterstand vol liep. Weinig te zien dus eigenlijk.

Nu is de geul verbreed en verdiepte en met het opkomende water zag je die met een flinke stroom vollopen. Het uitkijkpunt was ook opgeknapt. En een vernieuwd fietspad met uitkijkpunt voert naar Knokke.

IMG_2514

IMG_2516

Helaas was dit pad nu nog afgesloten met een bouwhek. Diezelfde week stond in de krant dat het fietspad geopend werd door de burgemeester van Sluis en Knokke. Voor het toeristenseizoen begint moet ik daar nog eens langs.

Op de wallen tussen Retranchement en Ter Hofstede eet ik mijn boterhammen op en daarna gaat het langs de Belgische grens naar huis.

IMG_2518

Retranchement

Later de maand volgen nog wat kortere ritjes. Telkens als ik langs de grens rijd duiken op de meest onverwachte plaatsen de witte krokussen op van het project om de Dodendraad in herinnering te houden. Zoals hier bij de OudenBurgseSluis in de buurt van Zelzate.

Overal duiken trouwens de voorjaarsbloemen op en ook de bomen staan vol bloesems.

Op de laatste rit van maart  gaat het langs langs de Groot Cambrondijk en begint het naar oma’s badwater te ruiken. Als ik achter de dijk kan kijken blijkt er een heel veld met hyacinten te bloeien, altijd een mooi zicht. Toch lijkt het of er dit jaar minder bollenvelden te zien zijn dan vorig jaar.

IMG_2527

Deze maand een flink aantal kilometers kunnen fietsen en weer volop genoten van de natuur. Ondertussen zijn de eerste kilometers van april al onder de wielen gegaan. Dit verslag is door omstandigheden n.m.l. wat vertraagd.

 

Februari 2019

Bizar, lente in februari.

Na een winters begin van de maand slaat het weer om en krijgen we een periode met zeer zacht, bijna lenteachtig weer. Tijdens de eerste rit staat er nog een koude en flinke bries zoals uit deze foto bij de jachthaven van Breskens blijkt.

Stijf briesje

Maar door het zachte weer steken al snel de eerste lentebodes hun kopje op in de met rijm bedekte bermen.

Sneeuwklokjes

In de Braakman polder heeft een boer zijn trekker al van stal gehaald en is aan het ploegen, zoals altijd gevolgd door een zwerm meeuwen. Tijdens het maken van deze foto wordt ik door een wandelaar aangesproken. Hij blijkt ook een verwoed ligfietser geweest te zijn en zijn eerste fiets was hetzelfde model als waar ik nu op rijd. Na een praatje gaan we elk onze kant weer uit.

Na de koude nachten zijn de ochtendritjes behoorlijk fris maar goed aangekleed is het heerlijk om door de met ochtendnevel gevulde polders te toeren en ook langs de waterkant is het genieten van het doorbreken van de nevels door de zon.

Ochtendnevel in de polder
Langs de Schelde
De zon breekt door

Als de nevels eenmaal verdwenen zijn ligt het landschap er zonovergoten bij en al snel kunnen er enkele laagjes kleding in de fietstas verdwijnen. De Oude Biezenkreek bij Eede is een mooie koffiestop plekje en levert mooie foto’s op.

Oude Biezenkreek
Oude Biezenkreek
Tegenlicht in het riet

Bij St. Kruis stuit ik op dit stukje huisvlijt.

Door onvoldoende te letten op de routeplanning, meestal beslis ik pas bij een kruis- of knooppunt welke kant ik op ga, verzeil ik deze maand tweemaal in België op de parallelweg langs de E 35. Mopperend op mijn eigen stommigheid raffel ik de kilometers af tot de eerst volgende mogelijkheid om die te verlaten. Het wegdek is slecht, het razende verkeer op de snelweg lawaaiig. Gelukkig kom je in de polder weer snel tot rust, net als deze visser aan de Vlaamse kreek.

Op de laatste rit deze maand gaat weer eens langs de Moervaart en de Leie. Zo kom in Mendonk waar deze leuke tuindecoratie opvalt.

Verder gaat het langs de zuid Leie en de Stekenese vaart.

Zuid Leie

Langs de Stekenese ligt een stilte gebied en daar stop ik om mijn lunchpakket te nuttigen. Daarbij geniet ik van de rust en het uitzicht.

Februari was dus wat het weer betreft een bizarre maand met lenteachtig weer. Maar het leverde wel veel fietskilometers en plezier op. Nu maart begint is het weer omgeslagen en is het grauw en somber. Maar ook deze maand hoop ik vaak een tochtje te maken.