Augustus 2019

Dit keer een kort verslag, van de 356 km die ik reed deze maand

Een warme maand met aan het einde weer een echte hittegolf. Fietsen beperkte zich in de meeste gevallen in kortere ritjes in de ochtend voor dat het echt warm werd. Het voornemen was om voortaan elke rit minstens één foto te maken, wat nog redelijk gelukt is ook.

De meeste ritten gingen langs de bekende plekjes zoals de Moervaart en de Schelde en moest ik mijn best doen om te stoppen om een foto te maken.

 

Ochtendlicht aan de Schelde

 

Maar op één rit vlak bij Axel verrast was een groepje boeren bezig met een oude en bijna verloren ambacht. Het op ruiters steken van de oogst. Vroeger werd dit vaak gedaan om de oogst te laten drogen. Nu kom je het eigenlijk nooit meer tegen.

Op het moment dat ik stopte waren ze nog bezig met de koffiepauze, maar al snel werd het werk hervat en kon ik wat leuke foto’s maken.

Koffiepauze

Ruiters

Aan het werk

Op een van de koelere dagen weer eens een 100 km rit door west Zeeuws Vlaanderen gemaakt en dit leuke oude arbeidershuisje langs de Isabellapolder bij Draaibrug gefotografeerd.

De mooiste rit was die over de Edse en Ginkelse heide. De bloeiend heide leverde mooie plaatjes op. Heel anders als vorig jaar toen ik hier fietste en alles verdord en kurkdroog was door de lange droogte periode.

Ginkelse heide

Als afsluiting reed ik nog even door Heelsum waar ik een mooi oud kerkje weet te staan. Omring door een heel oud kerkhof. Helaas was de kerk op slot zodat ik de glas in lood ramen niet kon bekijken. Maar door de speling van het zonlicht werd één raam van binnenuit verlicht wat een mooi effect gaf.

gedenknaald Heelsum

En nu weer beginnen aan een nieuwe maand met hopelijk wat koeler wel zodat er weer wat langere ritten gemaakt gaan worden.

 

Advertenties

Juni / juli 2019

Writer’s block en fotostop.

Vorige maand geen update van mijn activiteiten gegeven en ook nu wordt het wel een kort stukje. In juni voldoende kilometers gemaakt en volop genoten van alles wat Zeeuws Vlaanderen en de grensstreek bied aan natuur en mooie fietsomgeving . Maar ontbreekt op het moment de inspiratie om daar uitgebreid verslag van te doen.

Ook waren er wat problemen met mijn camera waardoor het fotograferen niet vlekkeloos verliep. Ondertussen is dit euvel weer opgelost en langzaam aan wordt deze hobby weer opgestart.

We verbleven ook nog drie weken op de Veluwe en daar ook een paar leuke ritjes gemaakt, maar niet zoveel als gepland ivm andere activiteiten.

Wel een hele mooie rit gemaakt langs de Neder Rijn inclusief 2 overzetjes met pontjes. Een bij Driel en een bij Rhenen. De laatste kwam mij speciaal oppikken. Deze lag aan de overkant en kwam toen ik bij de aanlegplaats stopte me ophalen. Bij beide tochtjes leuke contact met de vrijwilligers die deze pontjes in de vaart houden.

Pontje bij Driel

Pontje bij Rhenen.

Langs de oevers van de Neder-Rijn kwam ik ook deze twee monumenten tegen, getuigen van de zware strijd die in deze omgeving is geleverd in WO II.

 

 

Uitzicht over de neder-rijn

En natuurlijk nog eens een paar leuke tochten over de hei en door de bossen gemaakt en mijn klimcapaciteiten getest rond Oosterbeek, Heveadorp en Dorwerth.

Bij thuiskomst was het de bedoeling om nog flink wat kilometers te maken, maar dat viel een beetje in het water. We kregen eerste te maken met een heuse hittegolf, en daarna een paard dagen met flinke stortbuien.

Hopelijk volgende maand weer een leuker verslag en wat meer foto’s.

 

April 2019

Naar de bollen en een tijdreis.

Van de maand vooral in oost Zeeuws-Vlaanderen gefietst. Deels doordat de wind steeds uit het oosten waaide en het altijd lekker om op de terugrit een steuntje in de rug te hebben. Maar ook omdat de bollenvelden volop in bloei stonden en dat blijft altijd een mooi zicht.

Een langere rit werd een soort van tijdreis want ik beland weer eens in de buurt van Doel.

Het natuurgebied Groot Saeftinghe op de Belgisch grens is al een tijdje klaar en dat wilde ik eens bekijken. In die omgeving wordt niet veel meer geïnvesteerd want al sinds de jaren 70 van de vorige eeuw staan deze polders op de nominatie om opgeofferd te worden aan de uitbreiding van de Antwerpse haven of de daarmee gepaard gaande natuurcompensatie. Alleen wat koppige eigenaren blijven nog steeds en die doen nog wat aan onderhoud aan huis en tuin. Voor de rest is het een aaneenschakeling van verwilderde tuinen en verwaarloosde huizen. Alleen de akkers van de laatste overgebleven boeren worden nog bijgehouden. Bushokjes in allerlei staten van onttakeling staan langs zelfs voor Belgische maatstaven zeer slechte weggetjes.

Het nieuwe jaagpad over de dijk bied uitzicht over het nieuwe natuurgebied, de Schelde en aan de overkant de container overslag terminal van Antwerpen. Het bezoekerscentrum bij Ouden Doel is gesloten. Ouden Doel een stuk of tien huizen tegen de dijk aangeleund met uitzicht op de kerncentrale die een paar honderd meter verderop dreigend opdoemt.

Het jaagpad loopt dood op de omheining van de kerncentrale. Op dit punt staat een nieuw monument ter herinnering van de aanwezigheid van de engelse luchtafweer die hier in de buurt stond in W.O.II. Het oude is tijdens de renovatie van dit gebied verdwenen.

 

Het hekwerk volgend rijd ik langs de centrale. Meters hoog is dat hek met veel camera’s. Plots passeer ik een toegangshek wat gewoon open sta, maar ik weersta de neiging om eens naar binnen te fietsen om te kijken wat er gebeurt. Aan de andere zijde van de centrale bereik ik Doel hier ben ik al eens geweest en ik stop niet om dit vreemde dorp te verkennen.

Wat later in de maand staan de seringen, meidoorns, kastanjes en fruitbomen in bloei en fluitekruid vult de bermen met hun witte kantwerk. Ik toer op het gemak weer eens door het westen en beland in Basseveld. Dit keer neem ik de tijd om eens in de opvallende witte kerk van dit dorp te kijken.

April was al met al een rustige maand waarin ik een aantal leuke ritten maakte maar waarin weinig opvallends gebeurde.

 

 

Maart 2019

Maart roert zijn staart.

 

IMG_2475

Wilgenkatjes in de regen

Begin maart is het goed fietsweer. Om te beginnen maak ik 2 korte ritjes vlak bij huis. Op de tweede daarvan rij ik eindelijk eens naar de nieuwe uitkijktoren bij Kreverhille. Het is helder en fris weer en laag water dus het moment om wat foto’s te maken vanaf de toren en te genieten van het uitzicht.

Het uitzicht is inderdaad de moeite waard, maar goede foto’s maken blijkt toch wat moeilijker dan gedacht. Als ik terug beneden ben eet ik mijn appeltje op en gaat weer op mijn fiets liggen. Er staat een stijf briesje uit het westen dus op de terugweg het is nog goed doortrappen.

IMG_2484

Richting Antwerpen.

IMG_2503

Ossenisse

 

 

Dan volgen er twee weken dat het weer een stuk minder vriendelijk is de ene na de andere depressie trekt over met flink wat wind en regen. Maar daarna breekt er weer een periode aan met redelijk weer. Niet altijd zonnig maar het is tenminste droog en de wind valt ook mee. Dus we trekken er weer op uit.

Ditmaal rij ik de hele kust langs vanaf Terneuzen tot aan het Zwin. Genieten langs de waterkant. In Breskens is het tijd voor een koffie stop bij de vogelpost, en bij Zwarte polder nog maar eens een foto gemaakt van dit mooie plekje.

IMG_2511

Bij het Zwin wacht mij een mooie verrassing. Dit natuurgebied is de afgelopen tijd grondig onderhanden genomen. Vroeger was dit een ruige vlakte waar op wat grote grazers stonden met een kleine geul die alleen bij de hoogste waterstand vol liep. Weinig te zien dus eigenlijk.

Nu is de geul verbreed en verdiepte en met het opkomende water zag je die met een flinke stroom vollopen. Het uitkijkpunt was ook opgeknapt. En een vernieuwd fietspad met uitkijkpunt voert naar Knokke.

IMG_2514

IMG_2516

Helaas was dit pad nu nog afgesloten met een bouwhek. Diezelfde week stond in de krant dat het fietspad geopend werd door de burgemeester van Sluis en Knokke. Voor het toeristenseizoen begint moet ik daar nog eens langs.

Op de wallen tussen Retranchement en Ter Hofstede eet ik mijn boterhammen op en daarna gaat het langs de Belgische grens naar huis.

IMG_2518

Retranchement

Later de maand volgen nog wat kortere ritjes. Telkens als ik langs de grens rijd duiken op de meest onverwachte plaatsen de witte krokussen op van het project om de Dodendraad in herinnering te houden. Zoals hier bij de OudenBurgseSluis in de buurt van Zelzate.

Overal duiken trouwens de voorjaarsbloemen op en ook de bomen staan vol bloesems.

Op de laatste rit van maart  gaat het langs langs de Groot Cambrondijk en begint het naar oma’s badwater te ruiken. Als ik achter de dijk kan kijken blijkt er een heel veld met hyacinten te bloeien, altijd een mooi zicht. Toch lijkt het of er dit jaar minder bollenvelden te zien zijn dan vorig jaar.

IMG_2527

Deze maand een flink aantal kilometers kunnen fietsen en weer volop genoten van de natuur. Ondertussen zijn de eerste kilometers van april al onder de wielen gegaan. Dit verslag is door omstandigheden n.m.l. wat vertraagd.

 

Februari 2019

Bizar, lente in februari.

Na een winters begin van de maand slaat het weer om en krijgen we een periode met zeer zacht, bijna lenteachtig weer. Tijdens de eerste rit staat er nog een koude en flinke bries zoals uit deze foto bij de jachthaven van Breskens blijkt.

Stijf briesje

Maar door het zachte weer steken al snel de eerste lentebodes hun kopje op in de met rijm bedekte bermen.

Sneeuwklokjes

In de Braakman polder heeft een boer zijn trekker al van stal gehaald en is aan het ploegen, zoals altijd gevolgd door een zwerm meeuwen. Tijdens het maken van deze foto wordt ik door een wandelaar aangesproken. Hij blijkt ook een verwoed ligfietser geweest te zijn en zijn eerste fiets was hetzelfde model als waar ik nu op rijd. Na een praatje gaan we elk onze kant weer uit.

Na de koude nachten zijn de ochtendritjes behoorlijk fris maar goed aangekleed is het heerlijk om door de met ochtendnevel gevulde polders te toeren en ook langs de waterkant is het genieten van het doorbreken van de nevels door de zon.

Ochtendnevel in de polder
Langs de Schelde
De zon breekt door

Als de nevels eenmaal verdwenen zijn ligt het landschap er zonovergoten bij en al snel kunnen er enkele laagjes kleding in de fietstas verdwijnen. De Oude Biezenkreek bij Eede is een mooie koffiestop plekje en levert mooie foto’s op.

Oude Biezenkreek
Oude Biezenkreek
Tegenlicht in het riet

Bij St. Kruis stuit ik op dit stukje huisvlijt.

Door onvoldoende te letten op de routeplanning, meestal beslis ik pas bij een kruis- of knooppunt welke kant ik op ga, verzeil ik deze maand tweemaal in België op de parallelweg langs de E 35. Mopperend op mijn eigen stommigheid raffel ik de kilometers af tot de eerst volgende mogelijkheid om die te verlaten. Het wegdek is slecht, het razende verkeer op de snelweg lawaaiig. Gelukkig kom je in de polder weer snel tot rust, net als deze visser aan de Vlaamse kreek.

Op de laatste rit deze maand gaat weer eens langs de Moervaart en de Leie. Zo kom in Mendonk waar deze leuke tuindecoratie opvalt.

Verder gaat het langs de zuid Leie en de Stekenese vaart.

Zuid Leie

Langs de Stekenese ligt een stilte gebied en daar stop ik om mijn lunchpakket te nuttigen. Daarbij geniet ik van de rust en het uitzicht.

Februari was dus wat het weer betreft een bizarre maand met lenteachtig weer. Maar het leverde wel veel fietskilometers en plezier op. Nu maart begint is het weer omgeslagen en is het grauw en somber. Maar ook deze maand hoop ik vaak een tochtje te maken.

Januari 2019

Rust roest.

Op een zonnige maar frisse zondagmorgen wordt vol goede moed de ligger weer uit de schuur getrokken. Na de feestdagen en bijna veertien dagen zonder fietstocht wordt het weer eens tijd om een tourtje te maken.

Het eerste wat opvalt is dat de spiegel op half zeven hangt, maar dat is snel verholpen. Als ik de straat uit rij blijkt dat ook de achter derailleur niet goed meer functioneer. Maar met de paar versnellingen die erover zijn moet het ook wel lukken hoop ik.

Op het gemak gaat het richting Westdorpe, na de rustperiode eerst wat kilometers maken om de conditie weer op peil te brengen. Het mooie weer heeft meer fietsers naar buiten gelokt en regelmatig passeren er groepen wielrenners. Langs het kanaal richting Sas van Gent is er een eenzame wielrenner die langzaam op mij inloopt. Hij passeert niet maar pikt aan en begint een praatje.

Samen rijden gaat altijd makkelijker dan alleen blijkt maar weer want mijn tempo gaat automatisch omhoog. Enthousiast vertelt hij over zijn fietsen, nu rijdt hij op een oude rode Batavus die er puik onderhouden uitziet. Maar schijnbaar heeft hij nog een stuk of vijf exemplaren in de schuur staan. Aan de hand daar van is de ontwikkeling van de racefiets van de afgelopen vijftig jaar volgen. Natuurlijk informeert hij ook naar het rijden op een ligfiets. Ondanks mijn enthousiaste verhaal laat hij zich niet tot een proefrit verleiden.  Ook het weer en mooie fietsroutes passeren de revue.

Bij Zelzate steken we de N62 over en even later nemen we afscheid. Via Axel rij ik weer naar huis.

Hierna volgt een uitgebreide onderhoudsbeurt en wat dagen met winterse neerslag. Dus er gaan nog eens veertien dagen overheen voor de volgende rit.

Het was bedoeling om een kort ritje te maken om er weer in te komen. Maar de fiets zoeft na het onderhoud weer zo lekker of het asfalt dat er bij thuiskomst toch weer zestig kilometer op de teller staat. Het was ook prachtig weer en onderweg weer volop genoten van de natuur.

Na een week van sneeuw en regen zowaar weer een dag met mooi weer. Vol goede moed vertrokken voor een lekker stukje fietsen. Langs de Schelde ditmaal, het is afgaand tij en wat waadvogels staan kou kleumend te wachten tot de platen droog vallen om hun kostje bij elkaar te kunnen scharrelen. Helaas is de pret van korte duur want ik rij een lekke band. Dus daar sta ik bij een temperatuur van net boven het vriespunt een band te plakken. Ondanks kouwe kl……. handen lukt het toch om dit karwei te fixen. Eigenlijk was ik bang dat de lijm niet goed zou hechten ivm met de kou maar dat is niet het geval. Opgelucht wordt de rit hervat en maak ik mijn rondje af.

De dag erop valt er zowaar bijna tien centimeter sneeuw en ook de daarop volgende dagen veel winterse neerslag zo komt er een eind aan de fietsactiviteiten. Deze maand dus weinig kilometers gereden en weinig foto’s gemaakt.

Hopelijk zijn de weergoden volgende maand de fietsers meer welgezind.

December 2018

Het laatste eindje 2018.

Deze maand viel niet tegen wat het fietsweer betreft. Dus kon ik zo op de valreep van 2018 nog 4 tochtjes maken en nog wat kilometers aan het totaal toe voegen.

Tijdens het passeren van het sluizen complex van Terneuzen viel mij een binnenvaartschip met een wel heel aparte naam op. Waarschijnlijk is de schipper familie van Jack Sparrow van de “Black Pearl”.

Het heldere weer maakt dat het aangenaam fietsen is en ik volg de kust tot “Nummer één” en dan langs de Tragel naar Schoondijke en dan door de polder weer naar huis.

Tragel oost

Ook de rit naar Waterland-Oudeman is een lekker ritje, ditmaal met een boodschap. Door een probleem met mijn mobiel is het telfoonnr. van de haardhout handel daar verloren gegaan. Dus nu fiets ik daar maar even langs.

De volgende rit is veel minder aangenaam, bij vertrek lijk de lage bewolking wel op te lossen maar in plaats daarvan wordt het steeds mistiger en ziet de polder er zo uit.

De geplande route word wat ingekort en na 2 uurtjes ben ik weer thuis.

De laatste rit is daarin tegen weer een toppertje. Het is lang geleden dat ik vroeg vertrek. De sluierbewolking filtert het zonlicht dat de polders en kreken in een mooie licht zet zoals hier bij de Otheense kreek.

Winterlicht Otheense kreek

Het is wel een stuk frisser maar ik heb er weinig last van. Op het gemak gaat het naar Waalsoorden, en van daaruit langs de Schelde naar huis.

Winterlicht over de Schelde

De uitkijktoren bij Kleverhille is nu wel open, maar een klim naar de top stel ik uit tot een volgende keer. Het is bijna lunchtijd en ik verlang naar een warme douche en een uitsmijter.

En zo komt er een einde aan weer een maand fiets plezier.