Mei 2017

Nog niet van een leien dakje.

Er zit verbetering in mijn fiets prestaties, maar er was ook wat tegenslag.

Eerst wat kleine rondjes gereden, gewoon om even lekker te fietsen. Wat bekende plekjes opzoeken en genieten van het voorjaar.

In de polders van de bermen vol met fluitenkruid en boterbloemen, de fazanten en de roofvogels. Langs de Schelde bij hoog en laag tij van het water en de slikken en schorre vol watervogels. Visdiefjes die met hun spectaculaire duikvluchten een maaltje op vissen.

Zeelucht langs het water en de geur van pas gemaaid gras in de polder, ik geniet er volop van. Het weer is nog wisselvallig een wat langere tocht begint met motregen, maar echt nat word je er niet van. In de Phillippine polder volgt een fotoshoot bij de schapen. Als je voorrang aan die beesten moet verlenen en ze blijven lekker op het warme asfalt liggen moet je soms lang wachten.

 

 

IMG_1495

Doorkijkje in de polder

Onderweg klaart het weer op. Het wordt warmer en de bloeiende meidoorns beginnen heerlijk te ruiken. Bij Sasput is het tijd voor een lunchpauze dus de picnictafel daar komt goed van pas. Volgens plan steek ik bij Nummer een de dijk over om langs het water naar huis te rijden. Omdat het nog hoog water is klotst het water over het laagste punt in de weg. Hier besluit ik om eens een filmpje te schieten met mijn smartphone. Ik worstel nog steeds met de bediening van dit stuk hightech equipment, maar volgens mij valt het resultaat niet tegen.

https://vimeo.com/216562718

Dan breekt er een week aan met zomers weer, volgens weer-online met drie dagen achtereen fietsweer cijfer een 10. En laat ik nu net deze dagen vrij zijn! De agenda wordt vrij gemaakt en de plannen om kilometers te maken liggen klaar.

Maar helaas, ik ga lelijk door mijn rug en kan amper fatsoenlijk bewegen. Maar het kriebelt teveel en met moeite weet ik mij op de fiets te hijsen. Opstappen lukt net, starten is even doorbijten, stoppen een avontuur.

Maar fietsen zelf gaat zonder problemen alleen na ongeveer 40 km gaat dan de rug te veel opspelen en moet ik zorgen dat ik thuis van de fiets kan rollen om de rest van de dag in en rond huis rond te strompelen.

Na anderhalve week zijn de ongemakken over. En het lukt aan het eind van de maand nog om volop te genieten van het zomerse weer en regelmatig een tochtje te maken.

Nog steeds niet te lang, daarom blijft het wel bij de gebruikelijke rondjes in de buurt.Hierdoor ook ditmaal nog niet veel foto’s.

 

April 2017

Een moeizame start.

Als je eenmaal een winterstop hebt ingelast is het een nog niet zo eenvoudig om het ritme weer op te pakken. Afgelopen jaren fietste ik in de winter gewoon door, wel minder kilometers maar zolang het niet te glad was en droog weer maakte ik toch wel mijn kilometers.

Nu was april wel een koude maand, Pasen en ook koningsdag waren kouder dan de afgelopen kerstdagen. En ook stond er vaak een stevig briesje. Dit alles zorgde er voor dat ik nog niet zo vaak op pad ben geweest op de M 5. Vijf ritjes met in totaal 200 km slechts. Maar het begint toch weer te kriebelen en er zit een stijgende lijn in.

De tochten die ik maakte bevielen wel goed. Op de eerste rit ’s morgen vroeg buitendijks langs de Schelde met alleen het geruis van de golven en het gesuis van de bandjes over het asfalt in mijn oren voelt het weer als van ouds. Er was weer genoeg te zien onderweg. Roofvogels met als hoogtepunt een kiekendief die langs een rietkraag op jacht was in de buurt van Biervliet. Zeehonden op de zandplaten bij Hoofdplaat. Veulens en lammetjes in de wei en boeren die het land bewerken. Scheepvaart en de vogels in de slikken en schorre langs de Schelde.

Op de warmere ritjes is al volop lente, met mooie voorjaarsbloemen en geuren in de polder.

Weinig kilometers betekend ook weinig foto’s, ook omdat ik dicht bij huis ben gebleven. Deze plekjes heb ik al vaak vastgelegd, dus daar is weinig nieuws aan toe te voegen.

Volgende maand hoop ik meer kilometers en foto’s gemaakt te hebben.

 

IMG_1476

Veerstoep Walsoorden

Maart 2017

De lente is los gebarsten. Toch heb ik deze maand heel weinig kilometers gemaakt.

Eigenlijk slechts drie wandelingen.

Eenmaal door de “Zwarte polder” een klein duingebied aan de kust bij Nieuwvliet. Op de fiets rijd je erlangs op de dijk, maar te voet kun je het gebied leuk verkennen.

IMG_1443

Hoog water bij “Zwarte polder”

Ook bij “Het Groot eiland” bij Luntershoek passeerde ik vaak het bord van het wandelpad, dus trok ik ook dat gebied maar eens in. Helaas kun je hier geen rondwandeling maken en sta je na een half uur weer op de polderwegen.

 

Ook het fotograferen stond van de mand op een laag pitje dus weinig foto’s bij dit verslag.

Maar het belangrijkste is dat mijn ligfiets weer uit zijn winterslaap is gewekt! Eerst heb ik hem uit logeren gestuurd naar Bram Moens van M5 ligfietsen in Middelburg. Die heeft hem weer helemaal tiptop in orde gemaakt.

De achter derailleur is vervangen, na een val partij schakelde die net zo best meer en als ik in de toekomst nog een “bergverzet” achter wil plaatsen had ik toch een ander type nodig. Die andere tandwielcassette plaatsen bleek niet zo simpel. Campagnolo is mooi spul maar ook nogal eigenwijs in maatvoeringen en kan het verlangde niet leveren. Dus moet er een van een andere merk op, maar dat past weer niet op de bestaande naaf.

Slot van het liedje is dat ik dan gelijk een ander achterwiel moet plaatsen.

Dus is op het moment alleen de derailleur vervangen en wil ik in de toekomst wat meer klimwerk verrichten. Als dan blijkt dat er echt een ander verzet nodig is om boven te raken moet ik er dan maar aan geloven. Of het komt er niet van om telkens naar een plek te rijden waar meer heuvels liggen als in Zeeland.

De trapbuis is ook verzet naar de juiste lengte. En dat verschil was direct bij de eerste kilometers al te merken. Het scheelt maar 2 cm. Maar die maken wel een wereld van verschil.

En zo kon ik precies op de laatste dag in maart de eerste ligfiets kilometers maken van 2017. En dat voelde weer uitstekend. Volgend jaar maar geen winterpauze meer denk ik.

Weer op pad

Weer op pad.

Februari 2017

Nog minder kilometers.

En dus nog minder foto’s

Op mijn vrije dagen was het meestal guur en koud weer en bleef ik dus vaak achter de kachel hangen. Of werden noodzakelijke klusjes rond het huis opgeknapt. Slechts 2 keer maakte ik een ritje op mijn gewone fiets.

En af en toe een enkele korte wandeling.

Op de eerste fietstocht ontdekte ik wel op beschutte plekjes de eerste sneeuwklokjes als voorbode van de lente. Ook waren de eerste wilgenkatjes te ontdekken langs de waterkant. Op de terugweg met wind tegen viel het nog niet mee om thuis te komen en moest ik bij de Griete een flinke rustpauze houden.

 

Onderweg maakte ik twee foto’s van de uiterste in het boerenbestaan. Op de “Kijkuit” van een keuterboerderij wat sinds enkele jaren uit bedrijf is en bij “Lunterhoek” van een statige herenboerderij die nog in vol bedrijf is.

Ook maakte ik nog een rondje langs de kust. Gelukkig was het droog maar de zon liet zich ook niet zien.

img_1421

Panoramaweg

 

Bij Zwarte polder maakte ik deze foto. Dit is hier de enige begroeiing hoger dan 1,50 m. Staat hier al jaren zonder dat je hem nog hoger ziet worden. Hij doet mij een beetje denken aan de bekende foto’s van bomen die door de passaat winden slechts één kant op groeien.

img_1427

Verwaaid

Op de terugweg nam ik het Nollendijkje, hier groeien mooie oude knotwilgen. Hun grillige stammen zijn prachtig om te zien.

 

Na nog een rondje langs de haven in Breskens vond ik het weer genoeg geweest. De fiets werd opgeladen in de auto en ik reed op het gemak naar huis.

Hopelijk lukt het volgende maand om meer kilometers te maken en kan misschien de ligfiets weer wakker geschud worden.

Januari 2017

Een rustig begin.

Het nieuwe jaar begonnen met slechts twee tochtjes op mijn gewone fiets.

Er waren wel mooie winterdagen, maar net als er tijd was om te fietsen of wandelen was het somber en mistroostig weer.

De eerste tocht was richting mijn favoriete groenteboer bij Oude stoof.  Omdat het hoog water was en heel erg rustig langs de Schelde verlaat ik bij de vogel telpost de dijk al en rijd langs de noordkant van het natuurgebied “de Magarethapolder” richting de Griete.

Normaal mijd ik deze kant want de het kan er druk wezen met autoverkeer. Gelukkig valt dat op dit uur van de dag mee. De zon komt op en zet alles weer in een prachtig “zeeuws licht”

img_1362

Morgenlicht Magarethapolder

 

img_1363

Zonsopkomst Magarethapolder

Daarna moet ik een keer naar IJzendijke en omdat ik tijd heb besluit ik op de fiets te gaan.Het is heel stil en nevelig weer. Toch is het genieten als het in een rustig tempo langs de Schelde richting Hoofdplaat gaat. Er zijn weinig andere fietsers of wandelaars onderweg en af en toe waan je je alleen op de wereld. Bij Roodenhoek blijkt dat de populieren langs Oranjedijk allemaal geveld zijn. Dit was een van mijn favorieten stukjes op deze route. Nu rest er niet meer als een kale dijk.

img_1369

Windstilte

img_1364

Uitwatering “Kromme watergang”

Op de terugweg kies ik voor een route door de polder en ook nu kom ik bijna niemand tegen. Onderweg maak ik nog wat foto’s van het mistige verstilde polderlandschap. Na een geslaagd rit van toch iets meer als 50 kilometer kom ik voldaan weer thuis.

img_1371

“Kromme watergang”

img_1372

Polderlandschap in zwart wit.

Misschien wordt het weer tijd om de ligfiets uit zijn winterslaap te laten ontwaken. Terwijl ik dit overweeg begint de weerman toch nog over een periode met winterweer. Dus daar wacht nog maar een maandje mee.

December 2016

Stilte

Zondagmorgen, een prachtige heldere zonnige maar koude morgen.

Deze week loop ik middagdienst, dus voor het werken is er even tijd voor een wandeling.De keuze valt op “de Braakman noord” dicht bij huis ivm de tijd.

Na de korte autorit valt bij het uitstappen op dat de nabij gelegen industrie behoorlijk goed hoorbaar is. Schijnbaar zijn ze aan het opstarten of stoppen.

Het landschap is prachtig verstild gehuld in een winterse waas van rijm en zonlicht. Maar op de achtergrond blijft het geruis van de industrie klinken. Voor de rest is het een leuke verfrissende wandeling.

braakman

Braakman

Laatst bij mijn wandeling aan het Perenboomgat had ik een soortgelijke beleving, daar klonk continu het geruis van de snelweg op de achtergrond. Dan wordt de echte stilte die je in andere delen van Zeeuws Vlaanderen kan ervaren gemist.

Gelukkig kan het ook anders. Op een andere mooie wintermorgen fiets ik Terneuzen uit. Buiten de bebouwde kom valt er wel een weldadige stilte om mij heen. De polder ligt er wit van de bevroren nevel en verlaten bij. De opkomende zon strooit een zachte gloed over het landschap. Als de ochtendnevel is verdwenen staan de populieren langs de dijken scherp afgetekend tegen de horizon. Op mijn gewone fiets ben ik op weg naar de Landwinkel bij “Oude Stoof” voor wat boodschappen. Na een half uurtje wordt de ligfiets gemist, een rug pijntje meldt zich en ik ben lang niet zo ontspannen aan fietsen waardoor mijn spieren verstijven.

Na een korte rustpauze met wat rek en strek oefeningen gaat het verder, nu in een veel lager tempo. Dat bevalt een stuk beter, zo goed zelfs dat er bij Hengstdijk wordt besloten om een omweg te maken om te kijken hoe “De Vogelkreek” erbij ligt. En daar krijg ik geen spijt van. Bij het rustpunt aan de Karnemelkstraat maak ik deze foto’s en eet mijn boterham op.

vogelkreek

Vogelkreek

hengstdijk

Hengstdijk

Door “de Putting” neem ik de makkelijke route, later volgt er spijt over deze beslissing, want het pad wat laatst gevolgd werd op de M5 is een stuk mooier en op deze fiets was ik zeker niet te voet gesteld.

Zo kom ik aan bij de Landwinkel, het eerste wat opvalt is een bord met openingstijden. Het blijkt dat deze vandaag gesloten is. In de ijdele hoop dat dit een misverstand is rij ik toch het erf op. Helaas de deur is dicht en het licht gedoofd. Terwijl ik de dijk op fiets en nog even een rondje langs het bord met openingstijden rij om die goed in te prenten stopt er auto. Een man stapt uit en vraagt of ik iets moet hebben. Op het antwoord dat ik boodschappen kwam doen maar de winkel gesloten vond volgt een uitnodiging om verder te komen. Het blijkt de eigenaar te zijn, de deur gaat speciaal voor mij van slot en het licht wordt aangedaan. Tijdens een gezellig praatje worden mijn appels en witlof ingepakt.

Met een vriendelijke groet nemen we afscheid, de winkel gaat op slot en we gaan ieder onze weg. Zo’n ontmoeting doet mij goed en dan zeggen ze nog dat Zeeuwen stug zijn.

Ondertussen is het warmer geworden en hier en daar pruttelt er een trekker over het land. Het geluid stoort helemaal niet omdat het thuis hoort in dit landschap, en zodra je iets verder ben daalt de stilte weer neer. Soms verbroken door overtrekkende ganzen die elkaar aanroepen. Uit de slootkant stijgen vier zilverreigers op en ik volg hun vlucht over de uitgestrekte akkers.

Het laatste stuk leg ik af langs de oevers van de Schelde. Het is laag water dus het is weer genieten van het vogelleven langs de oevers.

Er nadert een containerschip en ik stop even om hem te zien passeren. Het geluid van de motoren overstemd de vogels. Maar ook dit stoort niet omdat het een onderdeel is van het leven langs de waterkant. Terwijl het schip zijn reis richting Antwerpen vervolgt sterft het motorgeluid uit en wordt overgenomen door het geruis van zijn wit gekuifde hekgolf die uiteenspat op de oevers. Even later komt ook dit tot rust en zijn weer alleen de volgels te horen.

Nog even langs de bakker om brood en dan zit deze rit erop. Het oude gevoel van fietsen en genieten van de omgeving is ineens weer terug. Hopelijk kan ik dat een hele tijd vast blijven houden.

Door het “Soete land van Waes”

Een wandeltocht met twee gezichten.

Na een natte nacht ligt het Vlaamse land er somber bij. In de vroege morgen loop ik over een oude klinkerweg. Kaarsrecht snijd deze geflankeerd door druipende populieren door de akkers van het Waasland. Het pad is smal, het midden bestaat uit een strook kasseien met aan beide zijde een strookje betonplaten. Deze platen zijn door het zware landbouw verkeer in tientallen stukken en brokken gebroken. Het is nog opletten om te voorkomen dat je struikel op deze ongelijke ondergrond. Tegelijkertijd is het ook de reden waarom ik hier loop. Op de fiets heb ik in deze streek al heel wat kilometers gereden, maar deze kasseien stroken vermeed ik. Op een ligfiets stuiter je binnen 10 meter van je fiets af of je komt ten val. Vandaag daarom een verkenning te voet.

kasseien

Kasseien

Het glorend ochtendlicht valt over de zompige akkers omzoomd door wat bomen en struiken. Het heeft het een bepaalde schoonheid en je waant je 100 jaar terug in de tijd. Langzaam komt de zon op en zet alles in een warme gloed. Ineens lijkt het landschap een stuk minder somber.

zoete-waesland

Een groepje fietsers op ATB’s komt voorbij, die kunnen hier wel uit de voeten. Hun kleurige uitrusting fleurt de omgeving nog meer op. Die zijn nog niet lang onderweg, ze hebben nog adem over. Vrolijk keuvelend en met een vriendelijk groet passeren ze.

Het pad komt uit bij een bruggetje over een beekje. Dit is de Zuidlede, verderop mond die uit in de Durme een zijriver van de Schelde.

zuidlede

Zuidlede

Overal in de streek vind je hier waterplassen en kleine waterloopjes. Ik volg het onverharde jaagpad en herken de omgeving. Hier ben ik op de ligfiets al eens geweest. Toen was alle concentratie nodig om op de fiets te blijven zitten. Nu geniet ik van de omgeving en de natuur, er zijn veel watervogels te zien en horen. In Eksaarde raak ik even de route kwijt, maar die is snel teruggevonden. Deze loopt nu meer door akkers en velden. Soms door zo’n typisch België’ s stukje bos waarin iedereen een postzegeltje grond heeft afgezet met een hek, natuurlijk voorzien van een bordje Private. Een paar maal verstoor ik een roofvogel die met trage wiekslag opstijgt en in glijvlucht wat verderop neerstrijkt.

Wandelend door de akkers en velden heb je veel minder hinder van de lintbebouwing die het fietsen door grote delen van deze streek onaantrekkelijk maakt.

Halverwege dit traject duikt de Kruiskapel op tussen het struikgewas. Ook dit is een bekend punt van mijn fietstochten. Na een korte pauze hier ga ik verder en bereik al snel de Moervaart.

Het is nu al een stuk drukker geworden, het is ten slotte zondag en dit is een populair gebied bij joggers, fietsers en wandelaars. Nu gaat het over het wel bekende jaagpad langs de vaart. Mijn enthousimse daalt nu snel, op de fiets is dit best een leuke rit, lopend is het saai en geestdodend. Het eerste onverharde deel langs een natuurgebied is nog te doen. Maar eenmaal bij Moerbeke over het verharde gedeelte langs de bebouwing aan de overzijde van de vaart is er niet veel meer aan.

Uiteindelijk bereik de parking en hijs mij in de auto voor de rit naar huis.

Het eerste deel van deze wandeling was heel leuk om te doen, maar voor het tweede deel moet ik wat anders vinden.

Als laatste maak ik nog een wandeling in de buurt van Hoofdplaat. Het is nog donker als ik bij “inlagen van nummer één” parkeer. Ik had gehoopt op een mooie zonsopgang maar is het is sombere mistige dag. Als het langzaam licht wordt blijft de zon verscholen achter de gesloten bewolking.

inlage

Inlaag in de mist

Boven het geruis van de golven is het gekwaak van de ganzen te horen die op de Hoge platen overnacht hebben en nu ontwaken. Even later trekken die in grote groepen de Schelde over op weg naar hun fourage plaatsen in de polder. Het blijft een mooi gezicht om ze in strakke formatie te zien overvliegen.

Het blijft somber en nevelig weer ik geniet toch wel van de bedrijvigheid langs de waterkant.

spiegeling

Spiegeling

Bij “Nummer één” trek ik de polder in en loop via “Sasput” waar ik pauzeer en wat eet terug naar de auto.

sasput

Sasput

Deze maand niet zo actief bezig geweest ivm drukte rond de feestdagen en het sombere weer. Hopelijk wordt dat de komende maand beter. Koude deert niet maar het nevelige sombere en mistige winterweer van de laatste tijd nodigt niet uit tot lange fiets of wandeltochten.

November 2016

Te voet.

De ondertitel van deze blog klopt niet meer. In het vervolg doe ik ook verslag van mijn voettochten.

Na mijn aangekondigde fietspauze kreeg ik het verzoek om ook verslag te doen van mijn wandeltochten. De M5 staat nu in de schuur te genieten van zijn winterstop. Op de enkele mooie herfstdagen van deze maand kriebelde het wel om te gaan rijden. Maar dan was het natuurlijk ook heerlijk wandelweer

De eerste keer trok ik erop uit naar het Perenboomgat. De laagstaande zon verstrooid door de ochtendnevel speelde door het blad aan de populieren langs de dijk.Op het gemak verkende ik de omgeving.

Groot was de teleurstelling 2 weken later bij het volgende bezoek, het bleek dat al deze populieren gerooid waren.

In het Veerse museum was deze maand een foto expositie die ik graag wilde zien.

http://museumveere.nl/driegeneraties/

Hierna wandelde ik door dit prachtige plaatsje. I.v.m. een nationale feestdag in België was het erg druk en gezellig met veel toeristen. Het lukte toch om enkele foto’s te maken.

img_1203

 

img_1201

 

 

Dat we ook gure en kille dagen hadden blijkt wel uit de volgende foto’s.

Wandelend op de Groene Boulevard in Vlissingen genoot ik van de buien die vanuit het Z.W. over het water trokken. Het licht speelde mooi tussen de zware buien wolken door.Het was koud, guur winderig weer maar dat deerde niet. Deze wandeling verfriste me helemaal op.

img_1232

 

img_1234

Dit was de opmaat voor een echte Z.W. storm op 20 november. Er was 8 Beaufort afgegeven en uiteindelijk beleefde we een windkracht 9. Bij dergelijk weer begint het bij mij te jeuken en moet ik naar de kust.

 

Tijdens de twee uur durende strandwandeling genoot ik met volle teugen van het natuurgeweld.

Deze storm heeft wel alle bladeren uit de bomen gejaagd, wat weer heel andere plaatje oplevert. Onderstaande foto’s zijn gemaakt bij de Konijnenputten in de buurt van Axel.Op een mooie koude middag maakte ik hier een wandeling langs een gedeelte van de Staats Spaanse linie.

img_1294

 

 

Driemaal trok ik er nog op uit op mijn gewone fiets voor een tochtje van ongeveer 25 km. De camera bleef in de tas want ver kom ik op de gewone fiets niet en alle plekjes in de buurt staan allang op de foto en bijzondere dingen passeerde ik niet. Conclusie was, lekker gefietst, maar geef mij toch maar de ligger voor tourtochten in de polder.

De strooiauto’s zijn ook een aantal malen uitgerukt dus er ligt weer genoeg pekel op straat om mij te weerhouden om daar mijn M5 aan bloot te stellen. Dat maakt het wel makkelijker om hem te laten staan. Hoewel …..