April 2018

Na heel veel jaren trek ik voor het laatst de deur dicht op het werk.

Vanaf nu hoor ik bij de grijze brigade van pensionada’s en ben van plan weer serieus werk te gaan maken van het ligfietsen. Dat valt nog niet mee, de afgelopen maanden stonden de fiets activiteiten op een zeer laag pitje. Met gevolg dat conditie en motivatie flink zijn afgenomen. Gelukkig kende april aardig wat mooie dagen en langzaam komen die vanzelf weer terug.

Op twee ritten zet het weer wat tegen en dan ontdek je weer dat ook bij flinke tegenwind of regen het genieten kan zijn als je op de fiets door de polder rijd. Bij regen ruik je de net bewerkt akkers extra goed. Als het harder waait geniet je van het ruisen van de bladeren.

IMG_1984

Lentebries over de Braakman.

Bij mooie weer is het genieten van de voorjaarsbloemen. In het begin van de maand waren de bomen nog kaal. Later staan de populieren vol in blad en vult fluitenkruid de bermen. Lammetjes en veulentjes in de wei zijn altijd leuk om te zien.

Rustig aan maak ik wat tochten in de omgeving en geniet van de bekende plekjes.

IMG_1927

Zonsopkomst Otheense kreek

 

IMG_1931

Morgenlicht over de Schelde

Deze foto maak ik tijdens de langste rit deze maand. Langs de Schelde naar Breskens en omdat het zo lekker gaat nog even een stukje Noordzee kust mee gepikt. En omdat ik toch in de beurt ben langs de het melkvee bedrijf van Houts-Vingerhoets op de St Bavodijk. Verse producten zo onder de koe vandaan zijn niet te versmaden. En het is een leuk verkooppunt. Geen stalletje op het erf, maar een winkeltje in de schuur, waar je achter het raam de dames aan het werk ziet. Hele rijen koeien liggen lui in het stro te herkauwen en melk te brouwen.

Als de yoghurt is ingeslagen gaat het verder. Langs de Ringdijk tussen de Marollenput en Scherpbier bewijzen deze ooievaars dat de lente echt is aangebroken.

Zo gebeurt het dat aan het eind van de rit 80 km op de teller staat. Iets meer als gepland.

De grootste teleurstelling was wel de ontdekking dat het Waterschap een van de mooiste bomendijken van Zeeuws Vlaanderen gerooid heeft. Het VVV doet zijn best om Zeeland te promoten als fiets provincie. Maar het waterschap sloopt de mooiste fiets attracties die we hebben.

Nu vielen de populieren langs de Cambrondijk aan het Grote Eiland bij Luntershoek ten prooi. Ontelbare keren reed ik een stukje om juist om hierlangs te rijden. De door bomen geflankeerde dijk met tussen de bomen door het uitzicht over de kreek was prachtig. Wat nu rest is een kale strook asfalt langs het water.

Een andere voorjaars attractie zijn de bollenvelden, deze keer was ik te laat om er van te genieten. Slechts een veld, waarvan de helft al getopt was kwam ik tegen.

En zo is er weer een begin gemaakt met het ligfietsen. Acht ritten met in totaal 427 km van deze maand.

Hopelijk volgende maand weer wat meer.

Advertenties

Maart 2018

Ook deze maand heel weinig gefietst en nog minder foto’s gemaakt. Beter gezegd helemaal geen foto’s gemaakt.

Het fietsen beperkte zich tot 3 trainingsritjes om de ketting niet vast te laten roesten en de spieren niet helemaal te laten verdwijnen. In totaal legde ik 85 km af.

Vanaf volgende maand krijg ik meer tijd om het fietsen weer serieus aan te pakken en hoop snel weer wat conditie op te bouwen voor de langere ritten.

Februari 2018

Toch bijna een winterstop.

Eindelijk breekt deze maand het winterweer los waar de hele winter op gewacht is.

Helder zonnig vriesweer, soms staat er wel een stevige wind die als hij uit NO kwam de gevoelstemperatuur flink omlaag bracht. Maar op de dagen met minder wind is het goed fietsweer.

Helaas kan er door omstandigheden weinig gebruik van gemaakt worden en ga ik maar twee keer op stap. Maar dat is natuurlijk wel genoeg om de gevreesde winterstop te voorkomen.

Bij de start van de eerste tocht leek het best mooi weer, zonneschijn en prachtige wolken luchten. Maar langs de Schelde viel dat nog tegen. Er stond een aardig briesje uit NO dus over het water en het voelde dus behoorlijk koud aan. De plannen werden bijgesteld en bij Eendracht ging het door de polder richting Groot eiland. De reeën in dit natuurgebied vertonen zoals vaak een weinig natuurlijk gedrag. Op klaarlichte dag staan ze zich, honderden meters vanaf hun natuurlijke dekking te goed te doen aan het wintertarwe op de akkers. Een welkome aanvulling op hun schrale winterrantsoen.

IMG_1898

Na wat foto’s gemaakt te hebben van de reetjes leg ik ook dit hek vast. Telkens als ik het passeer vraag ik mij af waarom er een eland is afgebeeld. Het reetje is wel te verklaren, die zie je hier vaak genoeg, maar elanden kom je hier echt niet tegen.

IMG_1899

Even verder op stop ik langs de kreek om mijn boterhammetje op te eten. Het is een goed plekje, in het zonnetje en de luwte van het dijkje is het zelfs al aangenaam warm. En met dit uitzicht is het hier wel uit te houden.

IMG_1902

IMG_1903

Een poosje later gaat het uitgerust op het gemak weer naar huis.

De tweede rit word een rondje Braakman. Ik kom er wel achter dat de conditie afneem door het weinige fietsen de laatste tijd. Om het rustig aan te kunnen blijven doen wordt de geplande route in gekort. Maar de rustpauze die op de dijk bij Hoofdplaat is gepland gaat gewoon door. Er liggen een paar zeehonden te zonnen op de droog gevallen zandplaat.

Een echtpaar staat er ingespannen naar te turen. Zij vraagt of het zeehonden zijn en op mijn bevestiging reageert ze enthousiast. Na een week vakantie waarin ze veel langs de Schelde hadden gefietst en geen zeehond gespot waren ze voor naar huis te rijden nog één keer op de dijk gaan kijken en dan eindelijk succes. We maken een praatje over fietsen en Zeeland. Daarna vertrekken ze en op het gemak verdwijnen de boterhammen in mijn maag. De terugreis verloopt zonder bijzonderheden.

Deze maand dus maar twee tochten met in totaal 94 km.

Zeehonden gespot bij Hoofdplaat en reeën bij Lunterhoek en nog diverse roofvogels die nu goed te zien zijn als ze zitten te koukleumen op paaltjes of in bomen.

 

 

Januari 2018

Een goed begin

Begin deze maand eerst drie korte ritten gemaakt tussen de winterse buien door.

Omdat het fietsen al wat langer op een laag pitje staat probeer ik rustig te beginnen om de conditie weer op te bouwen. Omdat het weer meestal somber en saai was zijn er ook niet veel foto’s gemaakt. Dus ook deze maand maar een kort verslag.

Het hoogtepunt was deze maand geen fietstocht maar een strandwandeling tijdens de zware storm van 18 januari. Bij zulk weer trek ik als het even kan naar de kust om te genieten van het natuurgeweld.

Zand en zout

10 bft bij Groede

Schuimparty

Schuim en wolken

 

Daarna maakt ik nog een langere fietstocht. Er was mooi weer voorspeld, alleen wel kans op mist. En toen ik vertrok was het dan ook behoorlijk mistig. Op het gemak langs de Schelde naar Hoofdplaat. Door de mist was er weinig te zien, maar het voelde wel lekker zo op het gemak in de stilte onderweg te zijn. Daarna ging het landinwaarts richting Oostburg. De zon begon door de mist te breken en er vielen een paar spetters, maar niet genoeg om echt nat te worden.

Terwijl de zon de laatste mistflarden verdreef kwam ik in Oostburg aan en stopt voor een lunchpauze. Op een bankje in de zon met uitzicht op de Groote Kreek. De terugreis verliep in etappes, eerst moest ik na een paar kilometer stoppen om mijn spiegel die was losgetrild op een strook met klinkers opnieuw vast zetten. Net weer opgang kwam ik bij Bakkersdam dit leuke reclameobject tegen, en stopte voor een foto.

Na een paar kilometer stond er langs de Passageule een bankje uitnodigende te glimmen in de zon. Dat kon ik niet voorbij rijden zonder er even gebruik van te maken. Genietend van de zon verorberde ik mijn laatste banaan. Nu had ik genoeg gelanterfant en trok in stevig tempo naar huis. Daar aangekomen kreeg de M5 een lekkere spoelbuurt.

Het weer sloeg daarna weer om naar winterse buien, er werd zelfs een paar keer gestrooid tegen de gladheid. Dus werd er verder niet meer gefietst. De afgelegde afstand deze maand bedroeg 189 km.

Op omroep Zeeland kwam ik nog een leuke video tegen over wielrenners. Vaak komen die negatief in het nieuws over hun negatief of zelfs agressief gedrag tegen over medeweggebruikers. Deze mannen laten zien dat ze soms ook echt goed bezig zijn. En voor als er iemand nog eens een gekanteld schaap tegenkomt staat er gelijk een handleiding “Schaap op zijn poten zetten” in hetzelfde artikel.

https://www.omroepzeeland.nl/nieuws/103514/Wielrenners-zetten-schaap-recht-maar-dat-kan-beter

December 2017

Bijna een winterstop.

Bijna ontstond er deze maand een winterstop. Het weer was vaak guur, nat en met veel wind. De enkele dagen met redelijk fietsweer konden ook niet allemaal benut worden ivm andere verplichtingen. En zo komt het dat slecht twee keer de M5 uit de schuur kwam voor een kort ritje. Waarmee dus wel een winterstop voorkomen kon worden.

Het werden twee korte ritjes, samen maar 75 km. De eerste was op een dag met nog best wel lekker weer. De zon prikte soms door het lage wolkendek heen en strooide mooi zacht licht over het nevelig landschap. Langs de Schelde verwelkomde een overtrekkende groep ganzen mij. Op het gemak reed ik langs de oever, het tij was afgaand en de waadvogels waren druk bezig. In de polder stonden twee paarden op een dijkje. Ze zagen mij al van verre komen en hielden mij scherp in de gaten.

IMG_1865

Langs de Vogelkreek en het Groot Eiland ging het weer naar huis. Het was fijn om na twee weken niks doen op het gemak door de polder te koersen.

Op een sombere, maar droge dag maakte ik snel even een tweede rondje tussen de bedrijvigheid door. Na 25 km stond ik weer thuis, maar het deed goed om toch nog even gefietst te hebben.

En wat doe je dan op die andere dagen? Een van de dingen waar ik me dan mee bezig houd is het inhalen van leeswerk. Er is een internet site BicycleTraveler genaamd waar elke maand een blad te downloaden is met verhalen over fietsreizen. Vooral de foto’s zijn het bekijken vaak waard. In de laatste uitgave kwam ik een leuk artikel tegen over lekke banden. Gelukkig rijd ik niet elke dag lek, maar voor de rest kan ik mij er helemaal in vinden. Hieronder mijn vertaling van dit stuk.

Lekke banden, Bloody Punctures

Door: SIMON CLODE

Op deze reis waren er veel, veel lekke banden. In plaats van te zeuren, heb ik mijn uiterste best gedaan alleen die met een speciaal effect op de reis te noemen.

Bijvoorbeeld: die lekke banden die me ertoe hebben bewogen om mijn Chinese Duivenfiets op te geven; en degenen die een groter effect op mijn dag hadden dan slechts tien minuten irritatie.

Dat gezegd hebbende, er was bijna een gemiddelde van één lekke band per dag, dus het zou nalatig zijn als ik niet zou vertellen wat de reis me leerde over lekke banden en wat te zeuren.

Lekke banden zijn er in verschillende vormen. Ten eerste de groten, die bestaan uit een hoorbare knal, gevolgd door een volledig verlies van controle en het gevoel op een apparaat te zitten met minstens één houten wiel. Deze zijn mijn favoriet. Ze zijn eerlijk, gemakkelijk te vinden en meestal eenvoudig te repareren.

Ten tweede, de stille, maar slinkse ettertjes. Dit zijn diegene die zichzelf aankondigen met een kleine verandering in rijgedrag en een zachte band wanneer u afstapt en in de band knijpt. Een snelle controle onthult dan een scherp voorwerp dat, in de stijl van een betrapte sluipmoordenaar zich nog steeds op de plaats van het misdrijf bevind. Ik hou ook van deze vorm van lekke band omdat je probleemgebied onmiddellijk wordt geïdentificeerd en gemakkelijk kan worden verholpen. Het is nog leuker, want als je het aanstootgevende voorwerp eenmaal uittrekt, laat de band een zielig luchtje achter, dat doet denken aan een sluwe scheet. Alleen met een meer rubberachtige geur. De derde is de lastige neef van de tweede variant, wanneer het object dat de binnenband heeft doorboord, niet is blijven hangen voor de autopsie. Dan ontstaat de irritante taak om een ​​klein gaatje langs de kant van de weg te vinden. Dit zijn de ergste lekke banden.

Ten slotte, het mysterie trage lekke band, waarvan er op deze reis veel waren. Het soort irritante langzame dalen van de druk in de band, dat kan worden verholpen door elk uur opnieuw de band op te pompen. Mijn oplossing bestond eruit om dan maar elk uur te pompen  totdat ik een hotel bereikte, waar ik de lekkage opsporen kon met behulp van een gootsteen of, bij een grensovergang, precies hetzelfde bad waarin ik zat.

Ten slotte, als ik u één echt advies zou kunnen geven, zou dit het volgende zijn: oude stijl schuurpapier, lijm en plakkers reparatiesets zijn super. Neem de extra vijf minuten om de oude bandenreparatie sets die je vader je heeft geleerd te gebruiken. Blijf van alle zelfklevende plakkers en andere troep af. Managers die nog nooit een lekke band hebben geplakt willen je doen geloven dat die de oplossing zijn. Niet dus, laat die fabricanten maar bankroet gaan. Samen met de fabrieken die zgn. Franse of Presta ventielen produceren.

Simon Clode fietste van Beijing naar Kashgar en schreef een boek over de ervaring Last Last of the Pigeon, die beschikbaar is op Amazon

Of lees zijn verhaal op http://www.lastflightofthepigeon.com

Dan nog een korte samenvatting van 2017.

Er waren 75 ritten waarin ik 3776 km aflegde. Dit in 193 uur. Precies heb ik het niet bijgehouden maar ik reed ongeveer 5 keer lek. En Verder waren er geen echte bijzonderheden.

 

 

November 2017

Ups en Downs.

De eerste week van deze maand worstel ik mij door een paar nachtdiensten heen en verheug me op mijn vrije dagen. Weeronline voorspeld een dag met fietsweer die met een 10 wordt beoordeeld.

De fiets staat klaar, een mooie route uitgestippeld en in de GPS gedownload.

Maar als op die dag het eerste morgenlicht door de gordijnen sijpelt voel ik me duf en nog niet uitgerust dus draai ik mij nog maar eens om. Als ik eindelijk vertrek is het al negen uur geweest, het is inderdaad prachtig weer de zon schijnt volop en de lucht is strak blauw.

Die mooie route in de GPS is voor later, nu wordt het een flink stuk zwerven door oost Zeeuws Vlaanderen. Maar de beklimming van de dijk verloop moeizaam, bij wielrenners staan mij symptomen bekend als “pap in de benen”. Het gaat vandaag dus een wandeletappe worden en zeker geen flink stuk zwerven.

Maar het is wel genieten als ik langs de Schelde fiets. Het water wordt door de uitbundig schijnende zon opgewarmd en mist slieren stijgen op. Op het gemak peddel ik richting Zeedorp. Dan rijd ik lek BALEN!

Afgelopen tijd had ik wat problemen met mijn achterband, dus heb ik net een setje nieuwe geplaatst en nu al weer lek. Bij inspectie blijkt er een scherfje van het verse split wat hier gestrooid is in de band te steken. Eerst drink ik maar eens een bakje thee uit mijn thermosfles. Daarna plak ik op mijn gemak de band, en tussendoor neem ik nog een paar bakjes thee. Eigenlijk heb ik het wel gehad voor vandaag en besluit maar naar huis te rijden om lekker in de tuin van het zonnetje te genieten.

Twee dagen later is het een grauwe bewolkte dag maar ik besluit toch maar wat kilometers te maken. De avond ervoor heeft het een buitje gedaan maar er is nu geen regen afgegeven dus ik waag het erop. Net onderweg blijkt het een enorme slik boel te zijn in de polder. Niet zo maar enkele stukken waar de boeren bezig zijn maar overal heeft het buitje van gisteren de slik van de afgelopen tijd veranderd in een vette plak laag. Glibberend en glijdend bereik ik uit eindelijk Hengstdijk. Een stukje moest zelfs te voet worden afgelegd.

Eerst wordt de inwendige mens versterkt, alweer met thee en bananen. De dijk langs “de Vogelkreek” ligt er goed bij en er gloort hoop op verbetering. Maar bij Kuitaard ligt de polderweg weer vol bagger. En wat ik nog nooit gedaan heb, ik besluit om over het fietspad langs de provinciale weg naar huis te rijden. Tijdens deze ritten blijft ook de camera in de tas omdat er niets leuks of moois te fotograferen is.

Een week lang blijft de M5 binnen en ik vermaak mij met andere hobby’s. Maar dan kriebelt het te veel en gaan we weer op pad. En deze rit vergeet ik niet snel, door de weersomstandigheden was het licht in de polder prachtig. Een schoolvoorbeeld van Zeeuws licht. Het was half bewolkt en het laag hangende wolkendek verstrooide het zonlicht. Er hing wat lichte grondnevel over de akkers. De populieren zijn allang hun blad kwijt en steken scherp af tegen de horizon. De houtopstanden langs de weg en bij de boerderijen hebben nog wat blad en vertonen mooie herfstkleuren. Jammer genoeg lukt het mij deze keer niet om dit moois vast te leggen. Bij Hoofdplaat loopt een grote kudde schapen in een wei wat een leuk plaatje oplevert. Zoek de uitzondering op foto twee.

IMG_1824

Hoofdplaat en schaapskudde

IMG_1822

Zoek de uitzondering

Hier en daar ligt er nog wat slik, maar dat geeft niet het helpt om een rustig tempo aan te houden. Op één stuk is het waterschap een sloot aan het uitbaggeren en moet ik weer een stukje lopen.

IMG_1827

In Breskens aangekomen bood de jachthaven een mooie plek voor de lunchstop.

Toen ik mijn rit vervolgde door de ingelanden van Hoofdplaat en langs de Schelde was het uitzicht waanzinnig mooi. De loom golvende olieachtige wateroppervlakte weerspiegelde de wolkenlucht, een feest voor het oog. Een vlucht watervogels toont een luchtballet .Waar het fietspad aan beide kanten aan het water grenst is het net of je door de wolken fietst.

 

IMG_1835

Voor de oplettende lezer, inderdaad speciaal voor deze foto fiets ik een stukje terug.

Onder Hoofdplaat spot ik ook nog eens een zeehond die kalm langs de kust koerst en het wateroppervlakte siert met de perfect V van zijn boeggolf. Ik stop even om hem zolang mogelijk te volgen. Als ik weer verder rij koers ik onder een groep ganzen door die op het gemak de Schelde oversteken.

Helemaal tevreden kom ik thuis waar de M5 eerst ontdaan wordt van het slik en zout onder de tuinslang. Daarna zelf lekker douchen en de inwendige mens versterken.

Daarna maak ik nog twee fijne tochten waarop ik nog enkele herfstplaatjes schiet.

Bij Sas van Gent staan deze bijzondere grazers in de wei. Het zijn z.g.n. Witrikken en dan nog het oude type. Het is een zeldzaam ras waarvan erg nog slechts ongeveer 3000 zijn. Meer informatie over deze mooie koeien vind je op

http://zeldzamerassen.nl/dewitrik/de-witrik-koe/

Zo ging er weer een maand voorbij niet veel gefietst, slechts 5 tochten met in totaal 215 km. Veel slik en modder gezien maar ook erg mooie vergezichten.

Oktober 2017

Een verrassing en het mysterie van het gele gewas.

Deze maand weer wat meer op stap geweest met de M 5. Negen ritten gemaakt met in totaal 470 km.

Na de overvloedige regen die er soms viel liggen sommige laag gelegen akkers er verdronken bij zoals op deze foto die genomen werd bij het buurtschap “De Val”

IMG_1775

Op een nevelige morgen ploegt een boer zijn akker als ik een rit maak richting “Saeftinghe”.

IMG_1797

IMG_1803

Af en toe breekt de zon door het wolkendek. Bij “Duivenhoek” een ander buurtschap is een boer de bieten aan het rooien. De rode machines in het wijdse landschap met de populieren op de achtergrond is een mooie plaatje. Het net doorbrekend zonnetje zet dit alles een mooi licht. Maar als ik stop parkeer hij zijn machine net en stopt met rooien. Terwijl ik wacht of hij weer begint knoopt er iemand een praatje aan. We hebben het over het weer (natuurlijk) en het boerenbedrijf.

Hij vraagt mij of ik weet wat het gele gewas is waar de polders nu vol mee staan.

Iemand heeft mij verteld dat door de veranderde regelgeving de akkers niet meer braak mogen liggen en de boeren dit nu als groen bemester inzaaien. Maar wat het is kon die mij ook niet vertellen. De vraag wat is het haalde van de maand zelfs de provinciale krant.

https://www.pzc.nl/willem-van-dam/zaad~aa092758/

Onder tussen is de boer nog steeds niet terug aan het werk, dus na nog even een ontsnappende pompoen te hebben vastgelegd ga ik weer verder.

Langs de zeedijk graasde deze dames. Ze hadden de afgelopen tijd zeker geen blauwtje gelopen.

IMG_1788

De ritten deze maand gaan soms over dit soort dijkjes.

IMG_1783

en de fiets ziet er na thuis komst dus zo uit. Tijd voor de tuinslang en poetsdoek.

De volgende rit gaat richt IJzendijke en in de buurt van de Oranjedijk staat er weer een akker vol met het gele gewas. Het lukt om een goede plek te vinden om er een leuke foto van te maken.

IMG_1766

Voor de plantkundige een detail opname, misschien kan iemand mij vertellen wat het nu werkelijk is.

IMG_1804

De laatste rit maak ik op zuid Beveland, door de harde wind valt de rit wat tegen. En de camera komt niet van pas omdat het weer grauw en grijs is. Dus na 60 km hou ik het voor gezien en bind de fiets weer op de drager en rijd naar huis.

Op mijn verjaardag werd ik nog verrast met een mooie ligfiets taart. Die lieten we ons natuurlijk goed smaken.

Taart